نظریه من

من می گویم برایند رنج و لذت برای همه ما انسان ها برابر است؛ به گونه ای که در زندگی هر یک از ما لذت و رنج به اندازه ای است که یکدیگر را خنثی می کنند. مدت ها در مورد این مساله فکر کرده و شواهد بسیاری یافته ام. خیلی عجیب به نظر می رسد اما واقعیت دارد. هیچ راهی برای دستیابی به لذت و خوشبختی بیشتر وجود ندارد. کسی که ثروتمند، باهوش و سالم است دقیقا به اندازه فردی بی پول و بیمار از لذت ها و خوشی های این دنیا بهره مند می شود. رنج ها نیز به همین شکل برای همه وجود دارد. کسی نمی تواند موفق تر از دیگران باشد و یا زندگی سرشارتری داشته باشد، البته اگر هدف لذت باشد که اغلب همین گونه است. هدف لذت است؛ یکی از دانستن و ریاضیات لذت می برد می شود ریاضیدان و دانشمند، دیگری از خوشگذرانی و مسافرت لذت می برد، یکی از شهرت لذت می برد و دیگری از ... . این لذت است که تعیین می کند شما چه هدفی داشته باشید و چه عملی اجام دهید. در واقع شاید درست تر این باشد که بگوییم دنبال هر چه هستیم لذت نام دارد تا این که بگوییم دنبال لذت هستیم. گاهی سختی ها و رنج ها را برای دستیابی به لذت بیشتر به جان می خریم و گاهی از همان ابتدا لذت را انتخاب می کنیم که عواقب آن می شود رنج. در هر صورت ما همیشه به دنبال لذت هستیم و همه به یک اندازه از آن بهره مند می شویم. مهم نیست چه راهی را در پیش بگیریم و چه عملی اجام دهیم، در هر صورت نتیجه یکی است. لذت یک معتاد ژولیده از مصرف مواد می تواند بیشتر از لذت رئیس جمهوری باشد که با استقبال میلیونی مردم مواجه شده است. در زندگی همه لذت و رنج وجود دارد، اما اگر آخر سر بنشینیم و حساب کنیم همه به یک اندازه از زندگی بهره مند هستیم. بنابراین اصل اگر خواهان لذت هستید به سوی رنج قدم بردارید، لذت خودش به سوی شما می آید. و اگر لذت را انتخاب کنید با رنج ها و مشکلات پی در پی مواجه خواهید شد. زندگی همین است. می خواهید در اوج باشید و یا در کف. هیچ فلسفه ای نمی تواند شما را به خوشبختی برساند. چون فرقی نمی کند... هیچ فرقی نمی کند.